Wat hebben de keeper van een voetbalelftal, de leraar in de klas vol jeugdige scholieren en de vrouwelijke projectleider in een team mannen met elkaar gemeen? Ze bespreken hun ervaringen met andere keepers, leraren en vrouwelijke projectleiders. Maak kennis met Heleen en Marijke, twee vrouwelijke projectleiders.
Lieve Heleen,
Totaal uitgeput lig ik op de bank. Het was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop ik me continu afvraag waar ik mee bezig ben. Het begon vanochtend vroeg. De kinderen werkten niet mee. Dochterlief wilde per se een rood shirt met een paarse rok en een groene legging aan. En zoonlief een korte broek. 14 graden! Ruzie alom, natuurlijk, en bijna te laat op school.
Toen ik terug kwam (want natuurlijk ga ik als goede moeder op de fiets), wilde mijn Ka niet starten. Jaap had de V70 mee, dus mijn irritatie liep hoog op. Hoe hij het deed weet ik niet, maar ineens sloeg de auto aan. Staand in de file zag ik een enorme ladder in mijn panty. En mijn linker pump zat helemaal onder de modder. Toen moest mijn werkdag nog beginnen.
Natuurlijk kwam ik te laat bij de projectmeeting. Stilletjes sloop ik naar binnen waar de groep al druk was met een inhoudelijke discussie. Omdat ik niet wist wat ik gemist had, hield ik mijn mond. Maar ik was het absoluut niet eens met de gang van zaken! En toen werd er ook nog doodleuk gevraagd of ik even koffie wilde halen. Ik was witheet, maar bedacht me dat het beter was als die mannen dat niet zouden zien. Dus: op naar de koffieautomaat.
Tijdens de lunchpauze hadden de mannen de grootste lol. Ik weet niet precies waar het om ging, maar iedere keer als ik in de buurt kwam, lachten ze. Alsof ik er niet bij hoorde. Dat liet ik niet op me zitten, dus pakte ik een stoel en sloot me bij de groep aan. Wat denk je? Viel het gesprek helemaal stil!
Terug op mijn werkplek bleek dat de secretaresse van de opdrachtgever had gebeld. Onze afspraak van die middag was verzet van drie uur naar vijf uur, want de opdrachtgever ‘had eerder geen tijd’. Ik zag de bui al hangen: Zes uur bij de BSO haalde ik nooit! Jaap gebeld, natuurlijk onbereikbaar. Een uur besteed aan een oppas zoeken, want opa en oma waren ‘zo druk, meid’. Uiteindelijk de buurvrouw maar weer ingeschakeld. Dat vinden de kinderen niet leuk, dus met een groot schuldgevoel toog ik naar de opdrachtgever. Die had ook nog iets leuks voor me in petto: wegens bezuinigingen in het gehele bedrijf wordt ons project met 10% gekort. Ik was sprakeloos, voelde mezelf ja knikken en liep met een beleefde glimlach de deur uit.
Nu lig ik dus uitgeput op de bank en moet eigenlijk nog naar een netwerkbijeenkomst. Zo’n borrel met allemaal mannen in blauwe pakken. Ik denk maar dat ik me ziek ga melden.
Lieve Heleen, heb jij advies voor me?
Liefs, Marijke
Beste Marijke,
Het bedrijfsleven is helaas nog steeds een mannenwereld. Dat kun je niet leuk vinden, maar onze generatie (en ook die van jouw dochter) gaat niet meer meemaken dat daar verandering in komt. Mannen bepalen daar welk spel er gespeeld wordt en bepalen dus ook de spelregels. Als jij ook op dat speelveld wilt opereren, moet je je wel aan die regels houden. Aan hun regels! Vergelijk het met hoe jij jouw kinderen benadert. Wie heeft er nu last van als jouw zoon koude benen heeft of je dochter uitgelachen wordt? Dan leert ze tenminste. En misschien word je dochter helemaal niet uitgelachen, maar is ze trendsetter. Mooi toch? Loslaten dus. Dat scheelt een hoop gedoe. Wat ook een hoop gedoe scheelt is jezelf goed in de nuttige middelen steken. Koop zelf een V70, die heb je nodig: die start tenminste altijd 
Trek een strakke broek aan met laarzen eroverheen en een kek jasje. Net zo vrouwelijk; wel veel praktischer en geen kans op ladders.
Te laat op een projectmeeting ben je NOOIT omdat ‘de kinderen …’ Nee, je had een belangrijke afspraak die uitliep of je stond in de file. Dat zijn de regels. Daarmee kun je (te laat) binnenkomen. Koffie halen voor de mannen? Oké, maar dan wel met een boodschap: ‘Lossen jullie ondertussen dit issue op, want aan dit soort onbelangrijke zaken kan ik echt mijn kostbare tijd niet verspillen!’ En met de mobiel tussen oor en schouder geklemd loop je, tevreden kijkend, naar de koffieautomaat. De lunchpauze is bij jullie blijkbaar een mannending. Ga jij toch even lekker shoppen. Maar ga nooit je plek opeisen; zo werkt dat niet op Mars. Dan het serieuze stuk: de opdrachtgever. Hij heeft in jou als projectmanager het volste vertrouwen. Dat betekent dus dat je best ‘nee’ kunt zeggen. Ten eerste vanwege het verzetten van de afspraak (‘nee, dat gaat helaas niet, ik heb een belangrijke avondafspraak’). Je weet het hé: geen ‘kinderen ophalen’ maar ‘een belangrijke afspraak’. Dat is geen liegen; dat is het spel spelen volgens hun regels. Ten tweede reageer je zakelijk vanuit de gouden (en door mannen uitgevonden) projectmanagementdriehoek: tijd, geld, kwaliteit. Wordt er op één van die drie beknibbeld? Vraag hem ten koste van welke van die andere twee dat mag gaan? Hij is de opdrachtgever; hij beslist!
Tenslotte de borrel van vanavond. Je moet ernaar toe. ‘Geen zin’ is echt geen spelregel in de mannenwereld. Trek die glanspanty aan, een leuk strak shirt, felrode lippenstift en trek de aandacht! Hier gaat het niet over werk; hier gaat het over relaties. En relaties … dat is ons speelveld!
Beste Marijke, die mannen zijn een pion in hun eigen spel. Alleen weten ze dat zelf niet (en dat houden we nog even zo). Jij moet kiezen: meespelen of iets anders gaan doen. Succes!
Heleen (en noem nooit iemand ‘lieve’ in mailverkeer: je weet niet waar het terecht komt!)
Tags: passie, projectleider, projectleider (v), reflecteren, vaardigheden
3 Reacties
Het feit dat je over deze strategie moet nadenken maakt je een buitenstaander in een groep die van nature zo opereert. Wees jezelf, je kan geen man spelen, maar wel een vrouw zijn! De vrouw heeft haar eigen sterke punten gebruik deze in het “spel”!
moet ze nou wel of geen panty aan 
Verder: leuk!
prachtig stuk!! en ondanks dat (of juist doordat) ik ook van mars kom, zeer leerzaam.
bedankt!!!